خواب ديدم در جواني مرده ام بي نهايت خسته و افسرده ام
تا ميان قبر رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت
روي من خروارها از خاک بود واي قبر من چه وحشتناک بود
بالش زير سرم از سنگ بود غرق وحشت ، سوت و کور و تنگ بود
ترس بود و وحشت تنها شدن پيش درگاه خد رسوا شدن
هر که آمد پيش، حرفي راند و رفت سوره حمدي برايم خواند و رفت
ناله ميکردم و ليکن بي جواب تشنه بودم در پي يک جرعه آب
آمدند از راه نزدم دو ملک تيره شد در پيش چشمانم فلک
يک ملک گفتا: بگو دين تو چيست ؟ ديگري فرياد زد :رب تو کيست؟
اي گنهکار سيه دل بسته پر نام اربابان خود يک يک ببر
عمر خود را اي جوان کردي تباه نامه اعمال تو باشد سياه
ما که ماموران حق داوريم پس تو را سوي جهنم مي بريم
نااميد از هر کجا و دل فکار مي کشيدندم به خفت سوي نار
ناگهان الطاف حق آغاز شد از جنان درهاي رحمت باز شد
مردي آمد از تبار آسمان ديگران چون نجم و او چون کهکشان
صورتش خورشيد بود و غرق نور جام چشمانش پر از خمر طهور
گيسوانش شط پر جوش و خروش در رکابش قدسيان حلقه به گوش
لب که نه، سر چشمه آب حيات بين دستش کائنات و ممکنات
بر سر خود شال سبزي بسته بود بر دلم مهرش عجب بنشسته بود
کي به زيبايي او گل مي رسيد؟ پيش او يوسف خجالت مي کشيد
دو ملک سر را به زير انداختند بال خود را فرش راهش ساختند
غرق حيرت داشتم اين زمزمه آمده اينجا حسين فاطمه(سلام الله)؟
صاحب روز قيامت آمده گوييا بهر شفاعت آمده
سوي من آمد مرا شرمنده کرد مهربانانه به روين خنده کرد
گشتم از خود بي خود از بوي حسين(عليه السلام) من کجا و ديدن روي حسين (عليه السلام)
گفت: آزادش کنيد اين بنده را خانه آبادش کنيد اين بنده را
اين که اينجا اينچنين تنها شده کام او با تربت من وا شده
مادرش او را به عشقم زاده است گريه کرده بعد شيرش داد ه است
خويش را در سوز عشقم آب کرد عکس من را بر سينه خود قاب کرد
بار ها بر من محبت کرده است سينه اش را وقف هيئت کرده است
سينه چاک ال زهرا(عليه السلام) بوده است چاي ريز مجلس ما بوده است
اسم من رازو نيازش بوده است تربتم مهر نمازش بوده است
پرچم من را به دوشش مي کشيد پا برهنه در عزايم مي دويد
بهر عباسم به تن کرده کفن روز تاسوعا شده سقاي من
اقتدا بر خواهرم زينب نمود گاه مي شد صورتش بهرم کبود
تا به دنيا بوده از من دم زده او غذاي روضه ام را هم زده
قلب او از حب ما لبريز بود پيش چشمش غير ما ناچيز بود
اشک او با نام من مي شد روان گريه در روضه نمي دادش امان
با ادب در مجلس ما مي نشست قلب او با روضه من مي شکست حرمت ما را به دنيا پاس داشت ارتباطي تنگ با عباس داشت
بارها لعن اميه کرده است خويش را نذر رقيه کرده است
گريه کرده چون براي اکبرم با خود او را نزد زهرا مي برم
هر چه باشد او برايم بنده است او بسوزد صاحبش شرمنده است در مرامم نيست او تنها شود باعث خوشحالي اعدا شود
کشته اشکم , شفيع امتم شيعيان را منجيم از درد و غم
گرچه در ظاهر گنهکار است و بد قلب او بوي محبت مي دهد
سختي جان کندن و هول جواب بس بود بهرش به عنوان عقاب
در قيامت عطر و بويش مي دهم پيش مردم آبرويش مي دهم
بلکه بالاتر به روز سرنوشت مي شود همساييه من در بهشت
آري آري هر که پابند من است نامه اعمال او در دست من است
ناگهان بيدار گرديدم زخواب از خجالت گشته بودم خيس آب
دارم اربابي به اين خوبي ولي مي کنم در طاعت او تنبلي دارد از من انتظار بندگي ليک هستم مايه شرمندگي
من که قلبم جايگاه عشق اوست پس چرا با معصيت گرديده دوست
من که گريم بهر او شام و پگاه پس به نامحرم چرا کردم نگاه
من که گوشم روضه او را شنيد پس چرا شد طالب ساز پليد؟
چشم و گوش و دست و پا و قلب و دل جملگي از روي مولايم خجل
شيعه بوده کي شود با ادعا ادعا بس کن اگر مردي بيا
پا بنه در وادي عشق و جنون حب دنيا را ز قلبت کن برون
حب دنيا راس عصيانها بود باعث تضعيف ايمانها بود
باش در شادي و غم عبد خدا کن حسابت را ز بي دينان جدا
قلب مولا را مرنجان اي جوان تا شوي محبوب رب مهربان
